Nagle zostałam mężatką

Scarlett obudziła się z bólem. Głowa pulsowała jej tak, jakby ktoś uderzył ją młotkiem. Jęknęła i otworzyła oczy, najpierw jedno, potem drugie. Umysł wciąż miała zamglony, ale czuła, że coś jest nie tak. Na przykład nie rozpoznała pokoju, w którym się znajdowała. Scarlett zastanawiała się, co się z nią działo poprzedniej nocy. Nie pamiętała absolutnie nic. W rzeczywistości zajęło jej co najmniej pięć minut, zanim przypomniała sobie własne imię.

Jęknęła, próbując położyć się na plecach. Czuła ciężar całego ciała, jakby w ciągu nocy przytyła kilka dodatkowych kilogramów. A między nogami odczuwała tępy ból, jakby…

Z jej ust wydobył się okrzyk, gdy jej ramię uderzyło w coś, gdy próbowała znaleźć wygodną pozycję. Coś twardego. Palcami dotknęła tego raz, dwa razy. Po prostu nie mogła rozpoznać, co to było. Dlatego Scarlett odwróciła głowę w lewo, a jej oczy rozszerzyły się z niedowierzaniem.

„To na pewno tylko złudzenie zmysłów” – pomyślała. Mężczyzna leżący obok niej po drugiej stronie łóżka po prostu nie mógł być prawdziwy. Nie wyglądał na prawdziwego. Scarlett wpatrywała się w jego twarz, która najwyraźniej została stworzona wyłącznie po to, by uwodzić każdego, kto tylko na nią spojrzy. Jego szczęka była idealnie wyrzeźbiona, podobnie jak wysoki grzbiet nosa i gęste brwi. Scarlett zaparło dech w piersiach, gdy dostrzegła te rzęsy. Rany, jakże pragnęła, by jej własne były tak długie. Spoczywały elegancko na kościach policzkowych mężczyzny, sprawiając, że wydawał się jeszcze mniej realistyczny. Niepewnie wyciągnęła dłoń, aż jej palec musnął jego miękkie usta. Wtedy, nieoczekiwanie, mężczyzna gwałtownie otworzył oczy. Jej brązowe źrenice spotkały się z jego szarymi.

Scarlett krzyknęła na tyle głośno, że mogłaby obudzić całe piętro. Usiadła na łóżku w tym samym momencie, co on. Z przerażeniem zdała sobie sprawę, że miała na sobie jedynie cienką bieliznę, która niewiele pozostawiała wyobraźni. Zakryła piersi obiema rękami.

– K-kim jesteś?! – wrzasnęła, patrząc mu prosto w twarz. – Co robisz w tym łóżku, ty… Ty zboczeńcu!

Ale Scarlett nie musiała czekać na jego odpowiedź. Nagle, kawałek po kawałku, wróciły do niej wspomnienia z poprzedniej nocy. Przypomniała sobie, że była ze swoją przyjaciółką Megan. To był jej pomysł, żeby spędzić noc w pokoju hotelowym, wypić kilka drinków i obejrzeć razem film. Cóż… Taki był plan, ale nigdy nie zdążyły nic obejrzeć, ponieważ gdy tylko Scarlett dopiła swój pierwszy kieliszek wina, świat wokół niej zaczął się zamazywać. Pamiętała, że czuła się tak wyczerpana, że musiała położyć się na dywanie i wpatrywać się w sufit. Potem usłyszała śmiech Megan, ale brzmiał on inaczej. Brzmiała jak zupełnie inna osoba.

Scarlett znajdowała się gdzieś pomiędzy snem a jawą, kiedy dziewczyna, którą uważała za bliską przyjaciółkę, pochyliła się nad nią z pełnym nienawiści spojrzeniem na twarzy. Powiedziała:

– Nigdy nie znajdziesz nikogo, kto troszczyłby się o ciebie tak bardzo jak ja, Scar. Wiesz co? Mam dla ciebie niespodziankę. Zarezerwowałam najwspanialszego mężczyznę w Los Angeles, żeby przyszedł i spędził z tobą noc – zupełnie za darmo. Mówią, że potrafi dosłownie przenieść cię do nieba samą siłą swojego wyglądu, więc wyobraź sobie, jak to będzie, gdy poczujesz go w sobie… Ale na wszelki wypadek, gdybyś potrzebowała małej zachęty, dodałam odrobinę afrodyzjaku do twojego drinka. Jak się już czujesz?”

Scarlett nie rozumiała nawet połowy tego, co mówiła Megan. Wiedziała tylko, że jest jej niezwykle gorąco i musi jak najszybciej się rozebrać. Zaczęła rozpinać bluzkę, podczas gdy Megan obserwowała ją z lubieżnym uśmiechem:

„O to właśnie chodzi. Rozbierz się, dziwko… Kiedy Austin zobaczy te filmy, na których jesteś z innym mężczyzną, w końcu zda sobie sprawę, że jesteś niczym więcej niż tanią małą…”

Scarlett chciało się rzygać. Te wspomnienia nie mogły być prawdziwe. Megan nigdy nie zrobiłaby czegoś tak okrutnego, nie jej. Jej ramię zadrżało, gdy przeczesała dłonią włosy, a głowa pulsowała jej teraz mocniej niż kiedykolwiek. Mężczyzna obok niej zmarszczył brwi z troską:

– Hm… Wszystko w porządku?

Scarlett spojrzała na niego gniewnie, zgrzytając zębami z wściekłości. Megan zatrudniła tego obrzydliwego drania, żeby się z nią przespał, kiedy była nieprzytomna. Nie obchodziło jej, że jego szare oczy były tak urzekające jak zaklęcie. Uroda nie sprawiała, że był kimś innym niż potworem.

Chwyciła pierwszą rzecz, która wpadła jej w ręce. Niestety, była to tylko poduszka. Scarlett uderzyła nią mężczyznę wielokrotnie, towarzysząc każdemu ciosowi gniewnym warczeniem:

„Ty. Pieprzony. Gwałcicielu! Wykorzystałeś mnie! Sprawię, że zgnijesz w więzieniu, tylko poczekaj. Pójdę na policję, jak tylko z tobą skończę”.

Scarlett sapnęła, gdy mężczyzna wyrwał jej poduszkę, gdy próbowała uderzyć go ponownie. Bez trudu zdołał ją jej odebrać i rzucić na drugą stronę pokoju. Zadrżała ze strachu, gdy jego oczy stały się zimne jak stal. Jego głos był cichy, gdy powiedział:

„Wczoraj w nocy to wszystko była twoja wina, księżniczko. Rzucałaś się na mnie, tak bardzo chciałaś, żeby cię zerżnąć. Nigdy cię nie zmuszałem, nie musiałem. Nie byłaś nieprzytomna, kiedy to się działo. Możesz iść, gdzie chcesz, ale nigdy nie udowodnisz, że cię zgwałciłem, bo po prostu tak nie było. Jasne?”

„Sukinsyn…”

Scarlett zagryzła dolną wargę, a całe jej ciało drżało z gniewu i wstydu. Zdała sobie sprawę, że mężczyzna nie mylił się. Nie pamiętała, co się z nim działo, ale najwyraźniej nie została zmuszona. Nie było na niej żadnych śladów oporu. Gdyby poszła na policję, tylko zrobiłaby z siebie idiotkę.

Ale co by się wtedy stało? Czy naprawdę nie mogła nic zrobić, wpadając w okrutną pułapkę, którą zastawiła na nią przyjaciółka? Gorące łzy spływały po policzkach Scarlett. Po raz pierwszy zauważyła plamy krwi na łóżku, co sprawiło, że płakała jeszcze mocniej. To wyjaśniało ból między nogami. Nigdy wcześniej nie była z mężczyzną. Jej pierwszy raz miał miejsce z obrzydliwym męskim eskortowcem. Odebrał jej niewinność i pozostanie bezkarny, ponieważ nie mogła udowodnić żadnej krzywdy, jaka została jej wyrządzona.

Mężczyzna podążył za jej wzrokiem i również dostrzegł krew na prześcieradłach. Oczywiście, już poprzedniej nocy wyczuł, że była dziewicą. Widok jej załamania się przed nim zmiękczył jego spojrzenie. Nie wiedział, jak zareagować. Otworzył usta, ale z trudem wydobywał słowa, które wisiały mu na końcu języka. W końcu powiedział:

– Słuchaj, przepraszam, dobrze? Nie wiedziałem, ja… Nawet jeśli to ty przejęłaś inicjatywę zeszłej nocy, nadal jestem gotów wziąć na siebie odpowiedzialność.

Scarlett wydała z siebie suchy śmiech. Wziąć na siebie odpowiedzialność? Co to właściwie znaczyło w ustach męskiego eskortowca?

– Co, zamierzasz przywrócić mi dziewictwo?

Zmarszczył brwi. Nie dała mu czasu na odpowiedź:

„Po prostu wynoś się z tego pokoju! Teraz, bo przysięgam na Boga, że zabiję cię gołymi rękami!”

Nie trzeba mu było tego powtarzać. Wyskoczył z łóżka i zebrał swoje ubrania tak spokojnie, jak tylko mógł. Nie spieszył się z ubieraniem się, mimo morderczego spojrzenia, jakie rzucała w jego stronę Scarlett. Następnie wyjął wizytówkę z kieszeni dżinsów i podał ją jej:

„Jeśli zmienisz zdanie… możesz do mnie zadzwonić. Mówię poważnie, księżniczko”. Scarlett wyrwała mu wizytówkę i podarła ją na kawałki tuż przed jego oczami. „Wynoś się” – powiedziała przez zaciśnięte zęby, wskazując na drzwi.

Mężczyzna wziął głęboki oddech. Dostrzegł cierpienie w jej oczach i wiedział, że nie wysłucha niczego, co miałby do powiedzenia. Odszedł więc.

Gdy tylko wyszedł z pokoju hotelowego, usłyszał, jak kobieta za zamkniętymi drzwiami płacze jak dziecko. Z jakiegoś powodu serce mu się ścisnęło. Nigdy nie był osobą, która odczuwała jakiekolwiek emocje, a jednak…

Zmusił się do odejścia i zjechał windą na parter. Wyszedł z hotelu, z rękami głęboko w kieszeniach dżinsów. Kiedy minął szklane drzwi wejściowe, spojrzał prosto w czyste, błękitne niebo i wziął głęboki wdech. Właśnie wtedy podeszło do niego dwóch mężczyzn ubranych w ciemne garnitury, z surowymi minami na twarzach.

– Proszę pana – przywitali go chórem.

Mężczyzna oderwał wzrok od nieba i ruszył przed siebie, a jego dwaj ochroniarze podążali tuż za nim.

– Ta dziewczyna… – powiedział.

– Tak, proszę pana?

– Natychmiast zbierzcie wszystkie dostępne informacje na jej temat i jak najszybciej mi je przekażcie.

„Tak.”

Kiedy obok nich zatrzymał się ciemny Range Rover, mężczyzna wsiadł do niego, a jego ochroniarze zamknęli za nim drzwi.

Scarlett nie potrafiła powiedzieć, jak długo płakała w pokoju hotelowym. W końcu nie miała już łez. Jęczała, ale jej policzki pozostawały suche po tym, jak wcześniej je wytarła. Wkurzało ją, że nie mogła już nawet wylać swojej złości.

Wstała na chwiejnych nogach i czekała, aż krew znów zacznie w nich krążyć po tak długim pozostawaniu w tej samej pozycji. Nie odważyła się spojrzeć na rozrzucone łóżko. Naprawdę zwymiotowałaby, gdyby znów zobaczyła plamy krwi na prześcieradłach.

Zamiast tego Scarlett skierowała się do łazienki, chwiejąc się na nogach jak pijana. Trzymała się ściany, by nie upaść, i włączyła światło. Prawie ją oślepiło. Natychmiast ujrzała swoje odbicie w lustrze nad umywalką.

– O nie…

Jęknęła, zakrywając usta prawą ręką, i wpatrywała się w swoje potargane włosy, ślady rozmazanego tuszu do rzęs pod oczami oraz prześwitującą koszulkę nocną, która ledwo trzymała się na jej chudych ramionach. Wyglądała naprawdę tandetnie.

Scarlett podeszła bli