Za Duży, Żeby Się Zmieścić.

Sydney

Bycie Sydney Walker nigdy nie było łatwe.

Nie kiedy byłam mała. Nie teraz, gdy to czytasz.

Na początku byłam tylko tą antyspołeczną, nerdowatą dziewczyną, która nigdy nie podnosiła ręki na lekcji, nawet gdy znała odpowiedź, która nigdy nie patrzyła nikomu w oczy na korytarzu, dziewczyną, która biegła do domu w momencie, gdy zadzwonił ostatni dzwonek.

W zasadzie, to byłam tylko ja. Nikt nigdy nie wiedział, że istnieję.

Cóż, może kilka osób wiedziało — kiedy potrzebowali, żebym zmieniła miejsce w klasie, albo gdy dyrektor potrzebował mojej uwagi, żeby „omówić” kolejny spóźniony płatność za szkołę.

Byłam niewidzialna dla całej szkoły.

Ale potem skończyłam czternaście lat, a dojrzewanie chwyciło za kierownicę mojego życia.

To wydarzyło się pewnego losowego lata. Po prostu obudziłam się i nagle potrzebowałam większych ubrań, większej bielizny, większego wszystkiego.

W szkole ściany stały się dla mnie za małe. Każda rzecz, którą nosiłam, sprawiała, że czułam się odsłonięta — za ciasna, za przezroczysta.

Moja skóra wydawała się cięższa niż wcześniej, jakbym nosiła coś, na co się nie zgodziłam. I nie mogłam wyjaśnić, dlaczego moje ciało tak nagle się powiększyło.

Wszyscy się gapiły.

Chłopcy patrzyli z kpiną, dziewczyny chichotały i szeptały z obrzydzeniem.

A gdy Chase Monroe, mój chłopak — tak myślałam — opublikował zdjęcia mnie w bikini, modliłam się, bym pewnego dnia obudziła się na innej planecie. A nawet lepiej, w niebie.

Ale potem nadeszła tragedia pewnego deszczowego wieczoru, gdy mój tata został znaleziony martwy na odległej ulicy.

Musiałam się przeprowadzić.

I przez chwilę myślałam, że może to będzie moje wyjście. Może przeprowadzka do mojej bogatej matki i mojej przyrodniej siostry Brooklyn w końcu da mi nowy początek.

Nowy początek z dala od mojego małego miasteczka. Z dala od tej tandetnej szkoły, gdzie dzieci rysowały moją twarz na balonach i nazywały mnie grubaską.

Ale ta nadzieja umarła w momencie, gdy weszłam do Lakeview High z Brooklyn, a ona podekscytowana pociągnęła mnie, by poznać swojego przyjaciela z dzieciństwa na boisku do koszykówki.

„Hej, Tyler!” krzyknęła Brooklyn w swoim stroju cheerleaderki.

Jeden chłopak się odwrócił.

„To jest Sydney, moja siostra.”

Moje serce zadrżało.

„Piękna” to jedyne, co mogłam wymyślić, gdy nasze oczy się spotkały. I przez chwilę wyobraziłam sobie, jak moje palce splatają się w jego czarnych włosach.

Ale to trwało tylko chwilę, gdy podszedł do mnie, zręcznie kręcąc piłkę do koszykówki na palcu. Na jego twarzy siedział leniwy uśmiech.

„Sydney Walker, co?” Jego oczy powoli przesuwały się po mnie. Zaśmiał się. „Wow. Geny naprawdę są dzikie.”

Chłopcy wokoło wybuchli śmiechem, jakby trzymali to w sobie. Każdy z ich głosów odbijał się od ścian prawie pustego boiska.

Moje serce opustoszało w tym momencie. I stałam tam w moim zielonym hoodie, które nagle wydawało się za ciasne i odsłonięte pod spojrzeniem Tylera.

Chciałam puścić rękę Brooklyn i zniknąć w powietrzu.

Ale Brooklyn ruszyła naprzód, wpatrując się w niego. „Przestań, Tyler. Mówiłam ci, żebyś był dla niej miły!”

„Spokojnie,” powiedział Tyler, wciąż się uśmiechając. „Po prostu doceniam widok.”

Ale jego „docenienie” trafiło w czuły punkt.

Nie lubiłam Lakeview wcale.

„Ignoruj go,” mówiła Brooklyn każdego ranka, próbując subtelnie wcisnąć mnie w bardziej „dopasowane” ubrania, a ja odmawiałam.

„Jesteś piękna. Wyglądasz jak mama. Jak ja.”

Ale Brooklyn wcale nie wyglądała jak ja — poza jej ciemnymi włosami.

I wszyscy w szkole się z tym zgadzali.

To znaczy, Brooklyn nie miała rozstępów narysowanych prosto na udach, nie musiała chować się za hoodie i zakopywać głowy w książkach na lekcjach, by ignorować spojrzenia.

Nie musiała starannie dobierać słów, bo musiałaby żyć z kpinami przez resztę tygodnia.

W rzeczywistości była kapitanem cheerleaderek, kimś, z kim każda dziewczyna próbowała konkurować — bogata matka, idealnie piękna, a przede wszystkim, szczupła w odpowiednich miejscach.

Była wszystkim, czym nie byłam.

A ludzie w szkole przypominali mi o tym.

Szczególnie Tyler. Tyler Sinclair.

W jakiś sposób stałam się tematem każdego żartu, który wypływał z jego ust.

Zawsze miał coś do powiedzenia na temat najmniejszych rzeczy, które robiłam. A co gorsza, był przyjacielem Brooklyn, co oznaczało, że mogłam go widzieć prawie wszędzie.

I za każdym razem, gdy mówił mi: „Musisz ograniczyć cukier” lub „Ludzie tacy jak ty nie spieszą się na lekcje. Ludzie pomyślą, że to stampede.” Czułam, jakbym miała krzyczeć, wyrywać sobie włosy, a może nawet przeprowadzić na sobie operację, żeby wydostać się z tego ciała.

„Dlaczego nie powiesz czegoś?” Brooklyn swobodnie zasugerowała przy stole w jadalni pewnego ranka. „To znaczy, może przestałby, gdybyś coś odpowiedziała.”

Jej słowa utkwiły mi w głowie przez cały dzień, i myślałam o tym. Ale co mogłabym powiedzieć temu jedynemu chłopakowi, który sprawiał, że dziewczyny w szkole mdlały?

I co ważniejsze, chłopakowi, którego mama praktycznie kontrolowała szkołę.

Cóż, chcesz wiedzieć, co głupia Sydney zrobiła?

Czekałam.

Czekałam na idealny moment, i w końcu dostałam szansę pewnego dnia podczas ostatniej lekcji przed obiadem.

I Boże, żałuję, że tego nie zrobiłam.

„Dobrze, klasa, kto może nam pomóc to rozwiązać?” zapytała pani Holloway, nauczycielka algebry.

Klasa zamilkła.

„Ktoś? Nikt?” Kobieta powiedziała ponownie.

Patrzyłam na to przez kilka sekund, a potem przepisałam to do mojego zeszytu, próbując różnych wzorów, by to rozwiązać.

Ale zanim mogłam spojrzeć z powrotem, ołówek wzbił się w powietrze.

Odwróciłam się.

Tyler. I wpatrywał się we mnie prosto z uśmiechem, który odsłaniał tylko jego zęby jak u królika.

„Dobrze, panie Sinclair. Przyjdź nam pomóc.”

Odkleił oczy ode mnie i podszedł do tablicy.

Ale ja wciąż się wpatrywałam, obserwując, jak poruszają się jego szerokie ramiona, jak brwi się łączą, pewność w jego palcach, jego włosy —

„Zrobione!”

Mrugnęłam, moje oczy skierowały się na jego ostateczną odpowiedź.

Zmarszczyłam brwi, patrząc na swoją odpowiedź.

Były różne.

Dokładnie przejrzałam mój wzór, potem kroki i nie znalazłam nic złego.

Tyler się mylił.

„To moja szansa,” pomyślałam — gdybym tylko wiedziała, że to pułapka.

Zanim mogłam się powstrzymać, coś pchnęło moją rękę w górę.

Klasa się odwróciła. Pokój stał się zimny.

Nawet pani Holloway przesunęła się na jednej nodze i wymusiła uśmiech. „Tak, pani Walker — nasza nowa uczennica.”

Moje serce uderzyło mocno w żebra, ale jakaś odwaga wgramoliła się do mojego hoodie i osiedliła w mojej pełnej klatce piersiowej.

Czułam każdy wzrok na mojej skórze, każdy oddech. Ale spojrzenie Tylera było najbardziej intensywne.

Wyglądał na zrelaksowanego tam, gdzie stał — zbyt zrelaksowanego.

„Odpowiedź jest zła,” powiedziałam, mój głos był cieńszy, niż chciałam. „Powinno być 342.25. A nie 322.25.”

Cisza.

Wszyscy po prostu się wpatrywali.

Gęsia skórka przeszła mi po plecach, ale wciąż trzymałam wzrok na tablicy.

„Mam rację. Wiem, że mam.”

A potem zadzwonił dzwonek. Krzesła zgrzytały, głosy rosły, a wszyscy ruszyli w stronę drzwi.

„Dobrze, klasa. Omówimy to na następnej lekcji.” Nauczycielka zawołała, choć nikt jej nie słuchał.

Zostałam przyklejona do swojego miejsca, moja głowa nie mogła przetworzyć tego, co się właśnie wydarzyło.

Zwykle byłabym zadowolona, że wszyscy po prostu mnie zignorowali, zamiast robić ze mnie głupka. Ale tym razem to bolało.

To był mój plan zemsty, by ukarać Tylera, a… nic się nie wydarzyło!

Chciałam płakać.

Moje oczy spotkały się z Tylerem, gdy wychodził z klasy. Nie był zawstydzony, nie był zirytowany.

Uśmiechał się.

A w tych jego stalowoniebieskich oczach mogłam dostrzec, że to dopiero początek.

Sydney

„Dobra, zasada numer jeden,” powiedziała Maeve przez hałas w stołówce. „Nie wyzywaj Tylera Sinclaira na matematyce.”

Starałam się nie rozglądać. „Dlaczego? On się pomylił.”

Maeve wzięła tacę z jedzeniem i stanęła przede mną. „Nie jestem ślepa, Sydney. I nikt inny w tej klasie też nie był. Wszyscy to widzieliśmy.”

Tylko mrugnęłam.

„Powinnaś była poczekać, aż pani Holloway go poprawi.” Dodała.

W jednym rogu sali wybuchł hałas, a moje oczy ruszyły, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Moje spojrzenie wpadło na Tylera. Był z kolegami z drużyny koszykarskiej, w koszulkach, czekając na trening po lunchu. I patrzył.

Ten uśmieszek znów się pojawił.

„A fakt, że jest przyjacielem twojej siostry, nie daje ci tej swobody. Wiesz o tym, prawda?”

„Ale tylko próbowałam udowodnić swój punkt.” Prawie powiedziałam.

Zamiast tego zwróciłam się do mini burgera i